JS PromDi
Hindi
ko naman inexpect na ka-career-in ng mga classmates ko ang JS prom kaya hindi
ako masyado nag-effort sa kauna-unahang formal dance party ng aking
buhay. Ang suot ko nung gabing yun ay isang striped long-sleeved shirt at
black slacks and shoes. Para sa akin, formal na ‘yun. Basta lumagpas
na sa siko ang aking manggas, I consider it dressy. Pag nagsuot ako ng
leather shoes, it’s either pasko or graduation. Well, pwede ko na
i-include ang prom ngayon.
Pagdating
ko sa venue, which I arrived way ahead of everybody, kasi hindi pa lumulubog
ang araw (may excited?), akala ko overdressed na ako. Napakalaking
pagkakamali. I should have remembered a famous quote that “it is better
to be overdressed than to be underdressed.” Kasi kung itatabi mo ako
ngayon sa mga classmates ko, parang naka-pambahay lang ako. That, or
mukha akong pulubi kahit ang tatak pa ng shirt ko ay Calvin Klein (na minana ko
yata sa rich kid kong pinsan). I think karamihan sa mga lalaki kong
school mates ay naka-coat and tie pa, mostly in black pallbearer-hues.
Buti
na lang hindi ako nagbyahe by public transportation (jeep or mini-bus, na
minsan tawag ng tiyahin ko ay Teyms) para makarating lang sa venue kundi top 1 ako sa Tigbakan
Alley list ng Startalk. May service naman ako- ‘yung
nagkukumahog at kakarag-karag naming private jeepney na madalas tumirik sa
kalsada every 50 miles. Don’t worry, hindi tumirik ang jeep ng gabing
kinauukulan kasi less than 50 miles naman yung bahay namin from the
school. Ang catch lang, umalis kami sa bahay na may apat na pasahero
(driver, included), pero umuwi kami na puno na ang sasakyan- kumbaga,
nag-boundary si kuya.
Going
back to the costumes, este attire, kung ang mga boys ay nag-effort, ang mga
girls naman ay nag-produce ng isang malaking specatcle. Naglabasan ang mga Ang TV kids, na usually
nagma-manifest lang sa Misa De Gallo kung Pasko. ‘Yung mga kaklase kong
hindi normally pumopostura in their daily highschool lives ay nagpakitang gilas
sa hair and make up department as well as sa wardrobe category. Karamihan
sa kanila, multiple outfit changes pa. ‘Yung unang outfit ay para sa
Cotillon de Honor. Ang outfit na ito ay
kadalasang naririnig kong nire-refer nila as semi-gown. Hindi ko alam
kung bakit ‘yun ang tawag- dahil ba isa s’yang gown pero bitin, or dahil gusto
n’yang maging gown pero kinulang s’ya ng effort kaya di n’ya na-achieve ang
full gown status? Pero basta pag sinabing semi-gown, mapapa –ooh ang
kung sino mang nakarinig. I think, parang isa ‘yun sa requirements from
being a prom queen, kasi halos lahat ng naka-semi gown ay na –nominate na Miss
JS. ‘Yun ang tawag namin sa Prom Queen, by the way.
‘Yung
pangalawang outfit naman, ay para sa post Cotillon- na pwedeng either
pang-rampa or pang-sayaw depende sa trip mo ng gabing ‘yun.
Ang
venue namin ay very basic: School quadrangle. Open air and open to
all. Ang barrier lang ay yung mga wire na nakamount sa bakal na ipinaligid sa
basketball court. Di ba sobrang probinsya? Utusan mo lang ang isang
spectator sa other side of the fence, pwede ka ng makabili ng buko in a plastic
bag kung sakaling uhaw na uhaw ka na sa kayuyogyog mo to the tune of Ragga
Muffin Girl. Kung abutan ka man ng gutom, pwede ka din namang
magpabili ng Pritos Ring sa mga by-standers or sa mga relatives mong
nakiki-usi sa mga events na magaganap sa gabing iyon. At usually, ‘yung mga spectators ang may
honest and non-filtered commentary ng events.
And
speaking of Cotillon de Honor....
This
was considered the offical dance of the prom.
Kadalsan itong sinsayaw sa offical soundtrack na Blue Danube Waltz by
Johann Strauss. Pero ang ginagamit na
audio ay hindi ang original track, kundi pirated version na ni-record sa local
“rock shoppe” called Rock Shoppe.
Ito ‘yung version na puno ng synthesizers at may paulit-ulit na chorus
para ma-perfect ang changing partners of almost 25 pairs. Kahilera n’ya yung Pomp and Circumstance- not
the original version- again, the pirated version na pine-play pag graduation: isang
endless loop, habang tumatanggap ng diploma ang mga graduates, which is the
most boring part of the ceremony.
Ang
members ng Cotillon ay mostly the popular kids in school. So, wala ako sa short list. I was probably popular too for the wrong
reasons. I was the anti-thesis of Hulk
Hogan, which was my monicker during school elections which led to my bizarre
victory at the polls. But that is a
story for another day.
Yung
mga pares sa official dance ay nagpa-practice after school hours in the
guidance of a teacher who liked to scream. A lot. Hindi mo naman s’ya masisi, madaming
participants ang Cotillon at ang practice ay sa open quadrangle. Kalaban n’ya
ang ingay ng buong school at ‘yung trompa ng principal.
Sumabay
sa akin ‘yung best friend ko papunta ng venue.
Like what I said, maaga kami.
Siguro kung uso lang ang red carpet entrance, sana nag-host na lang kami
ng arrival of the Star Magic Ballers tapos pwede naming tanungin- “Who are you
wearing?”
“Oh
this old thing, my dad bought it for me as a surprise.”
“Di
mo ba napansin, semi-gown s’ya?”
“Oh
I’m wearing Mang Gustin Haberdashery”
“This
is a Mama Rey creation”
“Hiniram
ko sa Mahal na Birhen namin.”
Siguro
after the event, pwede naming interviewhin ‘yung mga usisero sa labas ng
demaracted line ng quadrangle for their no-holds-barred review ng prom with
their best and worst dressed list.
Ang
role ko sa Prom na ‘yun ay ang opening prayer.
Of course, all events should start with a proper blessing. Ako kasi ‘yung tipong “most likely to be a
priest” kung may most likely lang nung high school kami-which totally
contradicted who I became today.
Imagine, my yearbook caption said under the ambition category: to serve
God. I was so cliche and so cheesy. I burned that yearbook, by the way, or I
probably let it rot with the flood from one of the infamous Philippine storms.
Anyway. Sa isang tao lang yata tumatak ‘yung prayer
ko. Si Erza. She loved my prayer so much because I used a
heavy English word for any highschool student at the time- camarederie. Sabi n’ya hinanap n’ya daw ‘yun sa dictionary
at naging offical favorite word ng kanyang buhay. Hindi naman ako ang nag formulate ng opening
prayer ko kundi ang tatay ko. So she
probably could not give the credit to me.
Anyway, simula noon, naging vibes kami ni Erza- because of a foreign
word, trying to justify the relevance of the prom- camarederie among the
Juniors and Seniors. Which I doubt
existed beceause of CAT.
Tradisyon
kasi na i-bully ng 4th years ang 3rd years dahil sa military exercise mentioned
above. At dahil kami ang Juniors, kami
ang control group- like, controlled
lahat ng behavior. Bawal kaming maging
object of inis at asar ng mga power tripping officers ng CAT. Bawal magpa-cute, bawal umutot, bawal mas
maging head turner kesa sa officer mo, bawal maging annyoying. Like, “Annoying ginagawa mo?, I don’t like
it, give me 50!”. Control group. Mahirap kaya maparusahan ng 50 push ups baka
akala n’yo.
Kung
idi-divide naman into parts ang program ng prom, siguro merong apat na bahagi
ito Syempre yung una ‘yung grand
entrance, isama na natin ‘yung mga pleasantries of the evening tulad ng prayer,
national anthem at ang walang kamatayang opening remarks ng principal in the
guise of a lecture on do’s and don’t of the evening.
Susundan
yan ng dance section na nahahati naman sa tatlong sub-categories. ‘Yung modern dance na pwedeng sayawin with
the whole group, very platonic and harmless.
Pagkatapos ang pinaka-aabangang Cotillon, na sa opinyon ko ay binuo para
sa mga spectators than for the students themselves. At ‘yung third type of dance (my most hated
part) is the slow dance. Dito
in-encourage ang mga official and non-official love teams to dance to the tune
of the national love anthem of the JS Prom, Inc.- ang King and Queen of
Hearts ni David Pomeranz, na nilapatan ng harmonies- soprano and mezzo
soprano- ng mga nagtitiliang mga girls- dahil sa kilig na kulang na lang ma-ihi
sa salawal. Ang dance na ito ay
non-platonic na, may halo ng malisya.
Syempre,
dito din nagkakaroon ng lakas ng loob ang sinumang lalaki na isayaw ang kanyang
high school crush at the expense of his dignity by coming out and professing to
the world that he wanted to dance with this girl that he liked- na eventually,
pwedeng mapadpad sa ligawan.
Cue
the cheesy music, the awkward hand placements, and the lame-ass waltz na isang
direction lang ang patutunguhan- either left or right. Then there was the no-eye contact between the
two. Prior to that, pag nilapitan ni guy
si girl, matinding iling, tanggi, at kung anu-ano pakipot ang mangyayari habang
ang mga girlfriends ay itutulak si girl sa dance floor with matching
high-picthed screams to the high heavens.
Pagkatapos
ng sayawan, ay ang kainan. There is
nothing to be desired sa prepared dinner ng prom namin. Ang meals namin ay nasa styrofoam. Parang pagkain ng mga nag street dancers
after fiesta. Sana man lang nag-garnish
sila ng konting palamuti sa ulam. Ang
nakitang ko lang na garnish ay pasas.
Dinistribute
sa amin ng aming mga teachers ang “packed dinner”, we lined up in front of a
shed in one corner of the quadrangle. Kung
di pa ako nagkakamali, ang drinks namin ay (Way to go..) Zest-O na nasa
tetra pack pa. Wala ngang mesa, nakaupo
lang kami sa rattan chairs habang kinakain ang very oily menudo at sinaing na
kanin na medyo malamig na ng i-serve sa amin.
Yan pa naman ang habol ko sa event na ito, pagkain, pero na-disappoint
ako.
Bago
matapos ang gabing iyon, syempre may closing ceremonies, which is an excuse to
give out very redudant awards. Di ko na
matandaan kung sino ang mga nagwagi ng gabing iyon kasi gutom na gutom ako
(wala akong baong pera pambili ng Pritos Ring), at masakit na ang paa ko
sa leather shoes na suot ko, remember, I am the Tsinelas guy? Pero I think, big deal ang sino mang makakuha
ng Mr. And Ms. JS kasi it’s the title of a lifetime, ‘yung tipong pag dumaan ka
sa harap ng grupo ng mga estudyante, “Ayan si Mr. JS”. Na-acknowledge na ang presence mo. May special powers ka na to part the Red
Sea.
Ang
iba pang special awards: King
and Queen of hearts, Dancing King and Queen, Best dressed Male and Best Dressed
Female, Female and Male stars of the night.
According to my memory, may mga iba pang awards bukod sa mga nabanggit, at parang
na-nominate yata ang half of the student body.
Don’t you fret, I was not one of them.
I may have been too underdressed for the event, remember?
The following year, I was not able to make it to the
prom so I did not get the honor of saying the opening prayer for the second
time and failed the chance to introduce a new word to Erza’s vocabulary. Kasi nung Senior year ko, nag-coincide ang
Prom namin sa three-day-stay-in-torture-orientation ko sa seminaryo. I was taking my first steps in fulfilling the
promise that I wrote in my year book- ‘yung to serve God chenes ko. Fortunately, I ended up serving in a
different way, which I would have preferred, anyway.
Hindi ako nabigyan ng chance na makapam-bully ng
Juniors sa Prom namin. Pero wala naman sa
nature ko ‘yun e. Bait-baitan kasi ako.
I have to live up to my reputation.
Siguro kung kasama ako sa panel of judges sa Prom, i-aaawardan
ko ang sarili ko ng Best in Prayer (sabay tawa ng malakas), kasi ako lang ang
nag-iisang nominee sa category na ‘yun at ako lang ang nag-produce ng uncommon
English word sa vocabulary ng isang nag-iisang tao na nag-pay attention sa
dasal ko. Haay, camaraderie, at
least you fulfilled your promise- I actually made friends with a Senior.
July
14, 2020
Comments
Post a Comment